Foto's, Fotoblog, hond, Huisdieren, natuur, Ontspanning, Persoonlijk, Posting, Vakantie, Zeg het eens met .....

Camperplaats Het Groene Hart in Abbenes

Vanochtend vroeg vertrokken richting Camperplaats Het Groene Hart, we konden zonder oponthoud van files doorrijden. Onze pauze was op de parkeerplaats “De Lucht ” onder het genot van een broodje kaas en cappuccino to Go ☕

De hondjes hadden hun plasje gedaan en hun koekje gehad, dus we konden verder de laatste kilometers. Tot op het stekje. Ergens is het elke keer weer een verbazing hoe het verkeer toeneemt, het wordt steeds drukker en drukker. Dat geldt voor de weg en in de lucht.

Nu nog maar enkele kilometers tot onze bestemming is bereikt. De route was gelukkig niet saai en trok zich ook niet lang.

Zo gezien is het in Limburg relatief rustig op bepaalde knooppunten na dan op de autosnelweg.

Ja, “Lisa” onze navigatie geeft aan dat we er zijn en wij en wat ziet het er mooi uit. Er zijn genoeg plekjes vrijgekomen en daar waar geen pionnetjes staan kunnen we een plekje uitzoeken.

Dit is het plekje geworden tussen de boompjes fijn een hoekplaats met zicht op het tulpenveld.

De hondjes zijn ook weer toe om hun beste beentje voor te zetten.

Heerlijk als ze zo kunnen banjeren en in de tussentijd neem ik op dit stukje nog wat foto’s.

Wij gaan opzoek waar wij het beste in de buurt van de mooie tulpen kunnen komen en gevonden, we nemen het fietspad en lopen in tegengestelde richting van het verkeer zodat wij tijdig zien wat komt.

Het was maar een klein stukje lopen en we stonden bij de mooie tulpen.

Dit was ons eerste dagje en heel tevreden 😀👌

depressie, Er zou eens niks gebeuren, Gezondheid, In de Maatschappij, Persoonlijk, Posting, Uncategorized, Zeg het eens met .....

Opdracht 5 voor Inspiratie: Quotes

Onze grootste overwinning is niet dat we nooit falen, maar dat we telkens als we struikelen weer opstaan.

-Confucius-

Een van mijn favorieten spreuken , mensen die hebben een onuitputtelijke kracht, ik zie het om mij heen, ik zie het bij mezelf.

Dat laatste durf ik nu eens te schrijven, niet alleen kijken en opkijken naar de kracht van een ander.

Nee ik kijk nu eens naar mijn eigen kracht ! Telkens als ik het weer toeliet om mijn muurtje te laten zakken, mensen weer toeliet werd ik wederom teleurgesteld.

Men zei, geef je grenzen aan , men zei je kunt het ons zeggen, men zei ach men zei zoveel en deden precies dat waardoor ik mij zoals altijd terugtrok.

En zoals altijd was het mijn schuld, god wat heb ik dat lang geloofd en nog, het zit zo diep in mij geprent, slaat de twijfel nog weleens toe. Dat alles in mijn lijf wel als versteend aanvoelt, voelt alsof het met 1 duwtje omvalt.

Echter ik merk dat mijn kracht net iets sterker is , sterker dan wat ze zichzelf wijs maken, sterker dan dat zij mij willen wijsmaken.

Teveel heb ik waargenomen , teveel heb ik mij op de achtergrond gehouden uit respect voor iedereen behalve voor mijzelf , ik was de aansteller, wat zijn nu mijn problemen ten opzichte van die van hun ?!

Ik stel nu de vraag : wat maakt jullie probleem erger dan die van een ander of van mij ? Nou ?

Ieder heeft een rugzakje, daar moeten wij het meedoen en zolang wij allen de kunst bezitten om weer op te staan en verder te gaan mogen we trots op ons zelf zijn !