Fictie, Gezondheid, In de Maatschappij, Non-fictie, Uncategorized, Vervolg, Zeg het eens met .....

En nu ?

Truus ging naar huis, het was een emotionele dag en haar bekruipt een angstig gevoel over haar zusje Marie.

Eenmaal thuis neemt ze contact met hun broer Ton. Ton begreep Truus haar onrust volkomen, ook hij bespeurde veranderingen bij Marie en vooral dat ze erg onrustig bleek en een kort lontje had. Hij gaf Truus te kennen dat hij getracht had met Marie te praten of haar iets dwars zat of dat ze problemen met iets had, gezien ze zo nerveus en gepikeerd over kwam. Wat zei ze daarop vroeg Truus ?

Tja zegt Ton ze weet niet dat ze zo overkomt en wordt boos , ze heeft het gevoel dat jij en ik iets tegen haar hebben omdat wij beiden hetzelfde aankaarten bij der.

Ja Ton zo ging het vandaag ook bij haar, ze raakte helemaal overstuur , ze vergat ook dat Mieke er niet meer was en dat was de druppel ze hield het niet meer droog. Ik ook niet omdat je ziet dat ze machteloos is en ja eerlijk gezegd ik ook .

Ton ik ga nu ophangen, ik ga haar huisarts bellen. Is goed zegt Ton ik hoor wel weer van je , dag Zus.

Truus zocht het nummer op , ze hadden beide niet dezelfde huisarts zodoende was ze een beetje huiverig maar ze wist niet wat ze anders moest.

De assistente nam de telefoon aan, Truus gaf de gegevens door zodat ze wisten over welke patiënt het zou gaan. Truus deed haar verhaal zo goed als het kon. Ja Mevr ik begrijp dat u zich zorgen maakt om uw zus , hier hebben we nog niks kunnen merken. Wat zou u nu van ons willen? Truus zei dat ze graag had dat ze haar zusje Marie deden onderzoeken. Ja Mevr dat kan ik u niet beloven, als u zus niet openstaat om iets toe te geven en wij niks concreets merken kunnen wij haar niet dwingen tot een onderzoek .

Truus en nu ? Wat nu ? Overal hangen folders,zie je reclames over Ouderen en dat men ze goed in de gaten moet houden, bij merkbare verandering aan de bel trekken!

Ik begrijp u Mevr, zal ik eens overleggen met de Ouderenverpleegkundige of ze eens bij u zus op huisvisite gaat om eens een inschatting te kunnen maken? Ja graag zei Truus !

Enkele weken gingen voorbij , Truus werd gebeld door de Ouderenverpleegkundige, Truus deed weer haar verhaal en die van Ton , de Ouderenverpleegkundige zei dat ze dezelfde middag langs zou gaan en als ze binnen werd gelaten kon ze later nog verslag uitbrengen.

Later op de dag ging de telefoon, de Ouderenverpleegkundige, ik was bij uw zus en mijn indruk was dat ze vrij rustig en goed overkwam, ik kon niet aan de hand van dit bezoekje vastellen wat u mij vertelde . Ze had wel een iets wat hoge bloeddruk maar dat kan ook zijn doordat ik er onaangekondigd stond . Ik heb met uw zus afgesproken dat ik over 2 maanden nogeens voorbij zal komen.

Truus is er niet gerust op maar bedankt zich, ze spreken ook af dat als zich nog meer rare dingen zouden voordoen dat ze kon bellen.

Truus en Ton waren nog bij Marie geweest echter de bezoekjes werden steeds vermoeiender, het leek alsof Marie alleen maar nog boos kon zijn. De voet was nog niet binnen de deur en dan begon het gemopper. Het ging zover dat er altijd wel een woordenwisseling ontstond en dan kon Marie niet stoppen ook niet bij het verlaten van haar flatje tot op de gang dat men zich schaamde voor de buren . Vooral Ton met zijn zware stem .

Truus besloot voor die 2 maanden nogeens te bellen, het bleek dat de Ouderenverpleegkundige maar 1 dag in de week zat dus moest er weer teruggebeld worden.

En nu ? Afwachten ?

Fictie, Gezondheid, In de Maatschappij, Non-fictie, Zeg het eens met .....

Communicatie in de Mist

Het zonnetje schijnt ze staat op haar balkon de vervallen bloemetjes eruit te plukken, giet ondertussen iets water bij. Haar kat ligt op het tafeltje, tevreden en bekijkt haar eens af en toe.

De deurbel gaat en ze blijft doorplukken , kijkt niet eens op . In eens een kreet “o mijn god laat jij mij schrikken ” . Haar zus ” ik heb toch eerst gebeld Marie”. Welnee Truus dan had ik dat zeker gehoord ! Nou Marie je hebt wel vaker problemen met je gehoor maar ga vooral niet naar een oorarts eigenwijs mens wat je bent.

Marie legt het gietertje neer en loopt naar binnen, Truus vertel eens waarom was je gisteren niet geweest ?

Truus kijkt verbaasd, gisteren ? Wat was gisteren dan ? Nou je zou gisteren met mij naar de stad zijn gegaan zegt Marie. Welnee hoe kom je daar nu weer bij ? Wij gaan elke dinsdag naar de markt Truus. Ja Marie vandaag dus . Hoe vandaag ? Vandaag is Woensdag Truus ! Nee hoor kijk maar op je kalender Marie. Marie kijkt op haar kalender en zucht zachtjes, koffie Truus ? Ja kom maar 1 kopje voor we gaan .

Marie ? Ja Truus. Vindt jij ook niet dat je de laatste tijd bepaalde dingetjes vergeet ? Zoals wat ? Nou zoals je de dagen door elkaar haalt ? Nou jaaa vergeet ik eens dat vandaag dinsdag is ! Nee Marie en vorige week Ton zijn verjaardag, daar waar jij normaal mij zegt dat ik het niet moet vergeten. Ik vind dat niks voor jou. Ook dat je mij al enkele malen rond 22.30 belt iets wat je normaal niet doet omdat je om 9.30 al in bed ligt. Zo niet jou.

Marie is stil en schenkt de koffie op , Truus ? Ja. Ik heb eigenlijk geen zin om vandaag over de markt te gaan , vind je dat erg ? Wat is er dan Marie ? Potdorie waarom moet er toch altijd iets zijn ! Kan een mens eens geen zin hebben!? Altijd dat “wat is er Marie”, nou niks, niks is er !

Truus keek beduusd en zei, nou ik ben het niet gewend allemaal van je, je bent in die 74 jaar nog nooit iets vergeten, hebt nooit een marktdag overgeslagen zelfs niet als je een flinke kou had.

Ja Truus we worden allemaal een dagje ouder waar het soms nalaat . Nou Marie ik ben anders 4 jaar ouder dan jou en tuurlijk vergeet ik ook weleens iets maar zusje bij jou is het anders , niet boos worden maar wil je niet eens met de dokter erover praten ?

Stil ! Ma..Shhh! Nee Truus! Niks de maar, ik wil het niet horen ,stil drink je koffie vertel iets leuks maar niet weer over mij beginnen. Truus pakte trillend haar kopje op.

Marie was alweer in een boze bui, iets wat steeds vaker voorkwam ,waar naar het schijnt ze zich niet van bewust is. Tenminste zo ken ik haar niet.

Zeg Truus hoor jij nog weleens iets van Mieke ? Hoe bedoel je , Mieke ? Ja Mieke van Pol ! Ja ik weet welke Mieke ,Marie ! Nou dan doe niet zo alsof je het niet weet ! Truus is even stil maar wordt nu ook boos, nou moet je eens luisteren Marie ik volg je gewoon niet meer, je kunt me toch niet vertellen dat je bent vergeten dat Mieke 4 maanden terug is overleden?! Niet waar ! Jawel Marie, 4 maanden is het geleden en jij was erbij, jij was erbij Marie !

Marie begint te huilen, ons Mieke is niet meer , hoe kan ik dit nu zijn vergeten, waarom weet ik dat niet meer, schiet haar door het hoofd en ze wordt bevangen door angst .

Truus had intussen een arm om haar heen geslagen beide hadden een gevoel dat hun communicatie in de mist geschiedde. Gedachten die verdwenen en woorden die niet aankwamen.

A Story in a single image, Fictie, Fotoblog, In de Maatschappij, Posting, Uncategorized

A Story in a single image

As everyone has left he will sit by himself for a while. Questions rise too many times before and never he got an answer.

Today it was different as he sits on the Pew, some people knew that he did prison time for a crime he didn’t commit.

Now he got his answer, finally free from judgment, because today the real perpetrator let in a speech of his own funarel, read a letter the crime the deadman now admits.

Fictie, In de Maatschappij, One word Challenge, Posting, Uncategorized, Zeg het eens met .....

One Word Challenge: Station

Here i am waiting at the the station and i am having a conversation with a very nice man.
It a pear he was in the army in World War II .
He is kind a sad about how the world is turned in too.
He said, we fighted for Freedom for everyone and yet there are still Wars and Hate. I lost lot of my friends and in these days the one who were ones friends are killing eachother.
Maybe if they were stationed in one of the War zones back in 1940/45 they would think differently.

This year it will be 75 years ago that occupied Europe was Free, Manny tears of joy and sadness. Joy for those who could go back home and sad for those who were killed, either in the Concentration Camps in the fields our out of disappears.

Everyone hat too find a new purpose,   A New challenge too go and rebuild there home our create a home far from were the horrible things happened.

Now 75 years later, people are still running from the War zones. People still have too fight for there right and freedom. People still be killed due too in what they believe in .

What if Whe all believed in Love and carrying for one another and respect that what one believe in wouldn’t matter as long this World could finally live in Peace.

The train was coming in to the station, I ask if he hat too take this one too so he could told me more about his life experience.

No dear I simply sit here everyday and hope I can touch just one person per day so they Maybe practice love instead of hate.

Well Sir you touched me and I promise I will do my best.