Gezondheid, Koffie Praatje, Non-fictie, Persoonlijk, Posting, Uncategorized, Vervolg, Zeg het eens met .....

Koffie praatje

Je vraagt of er nog dingen zijn gebeurd ?

Nou in een maand tijd is er behoorlijk wat gebeurd.

Had ik je verteld dat wij ons appartement te koop hadden staan ? Ja het stond te koop, aangezien de woningmarkt goed ligt en wij bepaalde schaapjes op het drogen wilde hebben, namen wij de beslissing om te verkopen om gehuurd ergens te gaan wonen.

Wij zaten al helemaal in het oriënteren op een nieuwe woonruimte, inpakken, uitpakken, passen de meubels dan nog wel of niet ?

Het appartement stond goed en wel online en de eerste week al 5 gegadigden. Bij de eerste was het (wat wij natuurlijk niet hadden verwacht) echt menens, dus kwam kijker 2 na hem en kijker 3 de volgende dag, ook deze waren echt serieus. Echter de eerste kwam met een aanbod waar wij even onderste boven van waren . Wat dat was ?

Hij kwam met het voorstel om het te kopen en of wij interesse hebben om te blijven wonen als huurder. Nou we wisten niet wat wij hoorde, verkopen en niet verhuizen?! Wij hebben natuurlijk voor ons het beste concept eruit gehaald.

Zo gezien hebben wij ons appartement in 1 dag verkocht en komende week passeert de akte alles in 1 maand tijd.

Verder ben ik nog met mijn ogen bezig, sinds vorig jaar bezig om uit te laten meten wat de corrigerende grades zijn om mijn linkeroog recht te zetten, dit kunnen ze, echter het dubbelzien zal nooit verdwijnen. Daarvoor krijg ik een aangepaste lens die het oog blind maakt (ziet niemand iets van ). Vorige week hebben ze de kleur bepaald en volgende week zou ik de lens kunnen halen, wordt vervolgd…..

Foto's, Fotoblog, hond, Huisdieren, natuur, Ontspanning, Persoonlijk, Posting, Vakantie, Zeg het eens met .....

Camperplaats Het Groene Hart in Abbenes

Vanochtend vroeg vertrokken richting Camperplaats Het Groene Hart, we konden zonder oponthoud van files doorrijden. Onze pauze was op de parkeerplaats “De Lucht ” onder het genot van een broodje kaas en cappuccino to Go ☕

De hondjes hadden hun plasje gedaan en hun koekje gehad, dus we konden verder de laatste kilometers. Tot op het stekje. Ergens is het elke keer weer een verbazing hoe het verkeer toeneemt, het wordt steeds drukker en drukker. Dat geldt voor de weg en in de lucht.

Nu nog maar enkele kilometers tot onze bestemming is bereikt. De route was gelukkig niet saai en trok zich ook niet lang.

Zo gezien is het in Limburg relatief rustig op bepaalde knooppunten na dan op de autosnelweg.

Ja, “Lisa” onze navigatie geeft aan dat we er zijn en wij en wat ziet het er mooi uit. Er zijn genoeg plekjes vrijgekomen en daar waar geen pionnetjes staan kunnen we een plekje uitzoeken.

Dit is het plekje geworden tussen de boompjes fijn een hoekplaats met zicht op het tulpenveld.

De hondjes zijn ook weer toe om hun beste beentje voor te zetten.

Heerlijk als ze zo kunnen banjeren en in de tussentijd neem ik op dit stukje nog wat foto’s.

Wij gaan opzoek waar wij het beste in de buurt van de mooie tulpen kunnen komen en gevonden, we nemen het fietspad en lopen in tegengestelde richting van het verkeer zodat wij tijdig zien wat komt.

Het was maar een klein stukje lopen en we stonden bij de mooie tulpen.

Dit was ons eerste dagje en heel tevreden 😀👌

depressie, Er zou eens niks gebeuren, Gezondheid, In de Maatschappij, Persoonlijk, Posting, Uncategorized, Zeg het eens met .....

Opdracht 5 voor Inspiratie: Quotes

Onze grootste overwinning is niet dat we nooit falen, maar dat we telkens als we struikelen weer opstaan.

-Confucius-

Een van mijn favorieten spreuken , mensen die hebben een onuitputtelijke kracht, ik zie het om mij heen, ik zie het bij mezelf.

Dat laatste durf ik nu eens te schrijven, niet alleen kijken en opkijken naar de kracht van een ander.

Nee ik kijk nu eens naar mijn eigen kracht ! Telkens als ik het weer toeliet om mijn muurtje te laten zakken, mensen weer toeliet werd ik wederom teleurgesteld.

Men zei, geef je grenzen aan , men zei je kunt het ons zeggen, men zei ach men zei zoveel en deden precies dat waardoor ik mij zoals altijd terugtrok.

En zoals altijd was het mijn schuld, god wat heb ik dat lang geloofd en nog, het zit zo diep in mij geprent, slaat de twijfel nog weleens toe. Dat alles in mijn lijf wel als versteend aanvoelt, voelt alsof het met 1 duwtje omvalt.

Echter ik merk dat mijn kracht net iets sterker is , sterker dan wat ze zichzelf wijs maken, sterker dan dat zij mij willen wijsmaken.

Teveel heb ik waargenomen , teveel heb ik mij op de achtergrond gehouden uit respect voor iedereen behalve voor mijzelf , ik was de aansteller, wat zijn nu mijn problemen ten opzichte van die van hun ?!

Ik stel nu de vraag : wat maakt jullie probleem erger dan die van een ander of van mij ? Nou ?

Ieder heeft een rugzakje, daar moeten wij het meedoen en zolang wij allen de kunst bezitten om weer op te staan en verder te gaan mogen we trots op ons zelf zijn !

A Story in a single image, Fictie, Fotoblog, In de Maatschappij, Posting, Uncategorized

A Story in a single image

As everyone has left he will sit by himself for a while. Questions rise too many times before and never he got an answer.

Today it was different as he sits on the Pew, some people knew that he did prison time for a crime he didn’t commit.

Now he got his answer, finally free from judgment, because today the real perpetrator let in a speech of his own funarel, read a letter the crime the deadman now admits.