Gezondheid, In de Maatschappij, Persoonlijk, Posting, Zeg het eens met .....

Andere volgorde

Goedenavond allemaal,

Normaal zou ik beginnen met onze Camper vakantie, echter daar later over.

Bij mijn afwezigheid heeft ook op blogland het een en ander erin gehakt bij voor vele van jullie een trouwe lieve blogmaatje en prive een goede vriendin van jullie was geworden. Sterkte voor 1 ieder van jullie die haar zo missen.

Hetzelfde geldt ook voor iedereen die buiten of binnen blogland, zoiets abrupt hebben meegemaakt. Of zelf geconfronteerd zijn met een ziekte en daar een weg en andere levensstijl in probeert te vinden.

Het leven is kostbaar niemand heeft een bol waar in staat, hoe, wanneer en wat en dat is maar goed ook.

Toch bij deze confrontaties groeit bij mij steeds meer het besef de dag te plukken maar merk ook dat die maatschappelijke rem er nog steeds op zit. De rem of het mag ! Ja mag , want de ogen van mensen als je laat blijken dat je door omstandigheden niet meer kunt werken.

Wij waren 5 dagen op vakantie toen ik een appje ontving een vriendin schreef mij dat mijn Huisarts was overleden, ik kon het niet bevatten laat staan geloven. Heb dan ook nogmaals gevraagd of haar informatie klopte. Ik deed in de tussentijd op de website van de praktijk kijken en ja, daar stond het , plotseling op 63 jarige leeftijd overleden op vakantie in zijn slaap.

Ik was er verslagen door, hij was sinds dat ik 12 jaar was mijn huisarts een persoon die zo gezien dingen wist die mijn ouders nog niet van mij wisten, 37 jaar en dan is deze vertrouwenspersoon er niet meer , ik heb wel een traantje gelaten en het heeft geduurd eer de vakantiestemming erin kwam.

Een vader die plannen had om af te bouwen, het rustiger aan doen en zijn Dochter steeds meer in de praktijk zou gaan zijn. Plannen waarin een jonge vrouw opeens in het diepe terecht komt, vader verloren , praktijk lopende houden een gezin.

Plannen zijn mooi, wacht echter niet te lang, kun je het ? Doen !

Zo hebben we ook een jong echtpaar getroffen die hun plannen zijn aan het uitvoeren, zij stopt volgend jaar met werken, zij en hij zijn in de 50 hebben goed kunnen voorzorgen, gaan straks nog meer met hun Camperreizen, geweldig vinden wij dat en hun ideeën die zij ten uitvoer brengen ook.

Wat sneu is, is de maatschappij, zij deelde het mondjesmaat met vrienden en waren die vrienden mee verheugd of stimulerend ? Nee. Alleen maar negatief, dat ze hun kinderen alleen lieten (volwassen mannen) en wat als er kleinkinderen komen ?

Nou ze besluiten dit nieuws maar nog niet verder te vertellen met zoveel negativiteit en terecht.

Wij zeiden dat ze het goed deden, dat ze genieten moesten met dit mooi vooruitzicht en hun kinderen steunen hun, dus zeiden wij, meer heb je niet nodig. De steun van je kinderen en het goede vooruitzicht maakt dat de tijd erheen plezierig is en ook veel vlugger daar is.

Ook dat is een andere volgorde, niet wachten tot iets ingrijpends gebeurd ,dat de maatschappij hun goedkeuring geeft maar doen als je het kan. Welk idee je ook hebt . Maakt het je blij, geeft het je ontspanning ,doen ,doen,doen !

Het hoeft maar iets te zijn waar jij je ontspanning uithaalt, boeken lezen/schrijven, bloggen, fotografie, fietsen, handwerken, vrijwilligen, bijbaantje of niksen helemaal niks moeten !

Doe dat wat jouw/jullie leven zin geeft , want het kan van de 1 op de andere dag anders lopen dan voorzien !

Denk niet alleen in de trant van “als we met pensioen zijn”. Leef nu en zoals jij/jullie het kunnen en willen.

Ik gun jullie alle gezondheid van de wereld en een sfeer en omstandigheden waar je plezier in en aan beleefd.

12 gedachten over “Andere volgorde”

    1. Dat klopt Suske , aanvaarden zeker , de ene kan het eerder dan een ander. Rouw kent geen tijd nog volgorde , dat heb ik zelf ervaren. En genieten is inderdaad wat we elke dag kunnen doen zelfs van de kleinste dingen .

  1. Telkens weer denk ik: later is al láng begonnen. Al die mensen die er niet aan toe kwamen om te doen wat ze het liefste deden. Iedereen heeft recht om zijn/haar eigen keuze(s) te maken. Misschien zijn we het stiekem verleerd om te genieten van de kleine dingen….
    Een mooi blog, Laura.

    1. Dankjewel Miriam. Persoonlijk probeer ik elke dag iets positiefs in een dag te zien al is het een vogeltje die op 4 hoog in het vogelhuisje komt snoepen, als iemand mij verteld wat ze meegemaakt hebben of van plan zijn (in de positieve zin ) ondanks of dankzij mijn chronische depressie zijn het net de kleine dingen die het doen om van de kleine dingen te genieten. En ben het helemaal met je eens dat iedereen het recht heeft op zijn/haar eigen keuze(s) hoofdzaak het maakt ze gelukkig 🙂

  2. Zo belangrijk een huisarts die jouw kent en je geschiedenis. Dat scheelt zoveel vragen en opmerkingen. Mis mijn oude huisarts ook nog wel eens. Die zijn wel gestopt. Maar mag niet klagen heb nu ook weer een fijne huisarts.

    1. Zijn dochter is ook een fijne arts , probleem is alleen dat in deze onverwachte situatie iedereen bij haar wilt en dat gaat natuurlijk niet aangezien ze nog niet alle dagen in de praktijk is en men ook kijkt welke tweede arts past bij het team en patiënten.

      Als, zoals bij jou een arts stopt, werkt een ander zich meestal langzaam in zodat de patiënten langzaam aan een overgang kunnen wennen.

  3. Dat is heftig hoor om je arts te verliezen, ik mis mijn oude huisarts nog regelmatig. Juist als je er al sinds je jeugd komt heb je een sterke band met zo’n arts die álles van je weet.
    Ieder moet z’n eigen leven leven zolang je anderen niet schaadt moet je zelf de voor- en nadelen van een andere levenswijze onder ogen zien. Ook kinderen doen dat , die nemen soms ook beslissingen waar ouders niet blij van worden maar die ze hun kinderen wél gunnen, zo zal het omgekeerd ook zijn. Mensen moeten zich niet zoveel met andermans beslissingen bemoeien.

    1. Klopt in zekere zin, want soms “schaadt ” een bepaalde keuze een ouder of kinderhart . Als een keuze de goede is voor diegenen maar het voor een ander pijn doet zijn die beslissingen die men dan besluit, genomen om een ander een plezier te doen en zelf met de vraag blijven zitten “wat als “. Terwijl als de keuze eenmaal genomen is de partijen merken dat het goed is/was. Men kan ook blij zijn voor andere en iemands voorpret niet ontnemen, het loopt immers toch zoals het loopt.

      Ja ik moet eigenlijk op spreekuur maar schuif het op niet zo zeer om een andere arts te krijgen, eerder om bij zijn dochter te komen, vindt het voor haar ook zo erg .

Laat een berichtje achter :-)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s