In Memory, Persoonlijk, Vroeger

Dachau 1940/41….

Gesproken werd er amper over. Ik wist dat mijn Opa van mijn vaders kant gedeporteerd was.
Mijn Oma niet lang daarna overleed aan haar hart. ( Zij overleed op Heilig Avond).
Mijn vader pas 16 jaar, had nog een oudere zus. Ik heb hun nooit gekend. Mijn vader besprak zijn partisane tijd uiterst zelden en als met Ger.

Het rare is dat nu mijn ouders er beide niet meer zijn. Ik juist nieuwschierig werd, waar Opa Buszewski terrecht was gekomen, hoelang hij daar gezeten had en of er bij stond waarom ?

Ik kwam uit bij Concentratiekamp Dachau. Hij werd in 1940 vanuit Piotrkow Polen gedeporteerd  als Katholieke man en arbeider in september en is daar omgekomen/vermoord op 21-04-1941*

“Opa u die ik nooit heb mogen leren kennen,
U die voor zijn leven heeft moeten rennen,
U bent 1 van de vele stille stemmen.

Opa die twee generaties verder een erfgedachten van vrede en vrijheid als grondslag in mijn karakter wist te brengen,
Nooit , ook al heeft uw Zoon veel meegemaakt, haat was geen thema sterker nog het was denkelijk te pijnlijk dat het thema niet werd “aangeraakt”.

Opa na 70 jaar wijd ik deze blog aan u en alle die bijgedragen hebben aan onze vrijheid, wij mogen niet vergeten ! Opa Buszewski ik draag onze naam met trots , we zijn geworteld en sterk als een rots “.

image

We mogen de Verschrikkingen nooit vergeten ! Zodat het nooit meer gebeurd !

22 gedachten over “Dachau 1940/41….”

    1. Dank je Marja.
      Een tijdje geleden gaf ik iets in bij Google en kwam op een site waar men verder kon zoeken. Zo kwam ik de eerste keer erachter dat hij in Dachau zat.
      Vandaag zat ik weer te spitten en kwam dit lijstje tegen door op ( details) te klikken.

      Wat dat aangaat ben ik blij met Google.

  1. Wat een bijzonder verhaal, maar zo triest!!
    En nee, we mogen het nooit vergeten, dat zijn we verschuldigd aan jou opa en ieder die hetzelfde lot ondergingen ………. we mogen niet zwijgen, anders was hun dood en pijn voor niets!

    1. Precies Minoesjka , ieder heeft recht op spreken en vrijheid.
      En als ieder stilstaat hoeveel jonge mannen en vrouwen nog steeds hun leven laten omdat er ergens weer een “brandhaard” is of geen ende kent daar wordt je ook droevig van.

      Vrede is iedereen meegebaad !

  2. Bij ons thuis waren ook buitenlandse militairen ingekwartierd waarbij 4 Duits sprekende Polen. De avond vóór ze naar het front moesten in Overloon, zaten ze aan de keukentafel. Eén van de Polen, hij was niet meer zo jong, zat met een foto in de hand waarop een ganse familie. De tranen liepen hem over de wangen en ik hoorde hem tegen mijn moeder zeggen; Nimmer sehen ich ihnen wieder.
    Dat was het laatste. Hij sneuvelde de volgende dag in Overloon.
    Mij is die zin altijd bijgebleven.

    Groetjes, Ria

    1. Ja inderdaad Trees. Ik wist bijvoorbeeld nooit zijn verjaardag. Dat blijkt 9 juli te zijn. Ook niet waar of wanneer hij is “omgekomen”. Nu wel. Het geeft tevens een nog intensievere kijk op films als Schindlers list of The boy in the striped pyjamas , Pearl Harbor enzv…

      Dank je wel xx

  3. Indrukwekkend stuk ook hier. Die opa van jou heeft een heldenleven geleid. En dat heeft ie niet voor nieets gedaan als die erfgedachten nog steeds bij jou leven. Tegelijkertijd denk ik: wat doen mensen elkaar telkens weer een leed aan. Het lijkt wel of de wereld nooit leert.

Laat een reactie achter op kowkla123 Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s